Πίνακας Περιεχομένων
    1. Η εκθήλυνση του Blue Boy
    2. Η επίδραση του Blue Boy στου ομοφυλόφιλους καλλιτέχνες

    Τον Ιανουάριο του 1922, μια έντονη βροχή ημέρα, σημειώθηκε ρεκόρ επισκεπτών που σχημάτισαν ουρά έξω από την Εθνική Πινακοθήκη, για να θαυμάσουν έναν και μόνο πίνακα: Το Blue Boy του Thomas Gainsborough.

    Το έργο τέχνης είχε αγοραστεί από έναν Αμερικανό συλλέκτη το 1921 και το γεγονός ότι σύντομα θα έφευγε από την Εθνική Πινακοθήκη, ώθησε περίπου 90.000 άτομα να την επισκεφθούν για μια τελευταία ματιά σε αυτό που ο Τύπος είχε ονομάσει «ο πιο όμορφος πίνακας του κόσμου». Για τον κόσμο γενικότερα, ο πίνακας του Gainsborough, ήταν η επιτομή της υψηλής κουλτούρας και του ευγενούς βρετανικού χαρακτήρα.

    Τον Ιανουάριο του 2022, επιστρέφει στο Ηνωμένο Βασίλειο και θα εκτεθεί ξανά στην Εθνική Πινακοθήκη. Πόσοι, όμως, επισκέπτες αυτή τη φορά θα γνωρίζουν για την ιστορία του πίνακα ως σύμβολο του gay pride;

    Η Valerie Hedquist, καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Μοντάνα, έχει γράψει εκτενώς για τον πίνακα και τον ρόλο του. Η Hedquist είπε στο BBC Culture ότι όταν ο Thomas Gainsborough τον ζωγράφισε γύρω στο 1770 και «ήταν πιθανότατα ένα έργο επίδειξης των ταλέντων του». Το αγόρι πιστεύεται ότι είναι ο ανιψιός του καλλιτέχνη, ο Gainsborough Dupont, ντυμένος με μια αριστοκρατική στολή του 17ου αιώνα, ως φόρο τιμής στον Sir Anthony van Dyck, έναν καλλιτέχνη του οποίου τις τεχνικές και τις συνθέσεις θαύμαζε ο Gainsborough.

    Πίσω στο 1770, η πόζα του Blue Boy υποδηλώνει μια ευγένεια, σηματοδοτώντας έναν υποδειγματικό μελλοντικό σύζυγο και πατέρα. Στέκεται σε μια στυβαρή θέση γνωστή ως contrapposto, που χρησιμοποιείται πολύ στην κλασική τέχνη. Ο προεξέχων αγκώνας είναι μια πολύ χρησιμοποιημένη πόζα στην ευρωπαϊκή προσωπογραφία, που περιγράφεται από την ιστορικό τέχνης Joaneath Spicer ως «δείγμα της τόλμης ή του ελέγχου και επομένως του αυτοπροσδιοριζόμενου αντρικού ρόλου».

    Η εκθήλυνση του Blue Boy

    Τον 19ο αιώνα, γυναίκες ηθοποιοί που έπαιζαν το Little Boy Blue σε παντομίμα ήταν συχνά ντυμένοι με μετάξι, βράκα και δαντελένιο γιακά όπως στον πίνακα. Αυτό, για την Hedquist, ήταν η αρχή της «θηλυκοποίησης» του Blue Boy. «Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα τα περιοδικά ήταν γεμάτα με φωτογραφίες κοριτσιών ντυμένων ως Blue Boy».

    Το 1922, τη χρονιά που ο πίνακας του Gainsborough βρήκε νέο σπίτι στις ΗΠΑ, ο Cole Porter ερμήνευσε το μιούζικαλ του Mayfair and Montmartre, στο οποίο η Nelly Taylor ντύθηκε Blue Boy και έβγαινε τραγουδώντας ένα τραγούδι που ονομαζόταν Blue Boy Blues. Επιπλέον, η Marlene Dietrich ντύθηκε Blue Boy για μια επιθεώρηση κωμωδίας στη Βιέννη το 1927, και η Shirley Temple έκανε το ίδιο για την ταινία Curly Top το 1935.

    Είχε ήδη δημιουργηθεί μια θολή ματιά στην ταυτότητα του φύλου. Το Blue Boy θα μπορούσε να είναι είτε αρσενικό είτε θηλυκό στον ρευστό κόσμο της θεατρικής παράστασης. Σύμφωνα με την Hedquist, μια άλλη διάσταση της ιστορίας αφορά τον συγγραφέα και ηγέτη του Αισθητικού Κινήματος, Oscar Wilde. Ο ίδιος ντυνόταν με ρούχα εμπνευσμένα από την ιστορία, συχνά με παντελόνια μέχρι τα γόνατα, βελούδινα σακάκια, μανδύες και καπέλα με φαρδύ γείσο ως φόρο τιμής σε ζωγράφους, όπως ο Gainsborough. Σε μια φωτογραφία που τραβήχτηκε από τον Napoleon Sarony το 1882, ο Wilde, πόζαρε σαν τον πίνακα Blue Boy.

    Όταν ο Wilde φυλακίστηκε για την ομοφυλοφιλία του με την κατηγορία της ωμής απρέπειας το 1895, έγινε ο πιο διάσημος ομοφυλόφιλος άνδρας στον κόσμο. Σύμφωνα με την Hequist, «φωτογραφίες του κατέληξαν στα πρώτα βιβλία που δίδασκαν στους ανθρώπους πώς να αναγνωρίζουν την ομοφυλοφιλία».

    Η συνέχεια έγινε από ένα gay περιοδικό που πρωτοκυκλοφόρησε το 1974, με το όνομα Blue Boy. Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους περιείχε μια φωτογραφία του Dale, ενός μποξέρ από το Οχάιο, εμπνευσμένο από το αριστούργημα του Gainsborough, αν και χωρίς παντελόνι και ένα πιο βολικό καπέλο. Το περιοδικό, του επιχειρηματία Don N Embinder, συνέχισε να εκδίδεται μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007 και συνιστούσε ξενοδοχεία και μπαρ φιλικά προς τους ομοφυλόφιλους, ενθαρρύνοντας έτσι την gay κοινότητα. «Το πρώτο gay ταξιδιωτικό γραφείο ονομαζόταν Blue Boy», εξηγεί η Hedquist και προσθέτει: «Είχαν κρουαζιέρες και ξενοδοχεία όπου οι άντρες μπορούσαν να είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλοι, φορώντας μπλουζάκια Blue Boy και κουβαλώντας ταξιδιωτικές τσάντες Blue Boy».

    Η επίδραση του Blue Boy στου ομοφυλόφιλους καλλιτέχνες

    Η επίδραση του πίνακα στον κόσμο της τέχνης είναι απίστευτη. Το Blue Boy ενέπνευσε τον καλλιτέχνη Robert Rauschenberg να γίνει ζωγράφος. Στην ταινία του Ταραντίνο Django Unchained, ο κύριος χαρακτήρας φορά ένα κοστούμι παρόμοιο με αυτό που φορά ο νεαρός άντρας στον πίνακα του Gainsborough. Στον Μπάτμαν του 1989, ο πίνακας είναι κρεμασμένος στο μουσείο Γκόθαμ ενώ στον Joker του 2019, ο πίνακας είναι κρεμασμένος στο διαμέρισμά του. Όταν ο πίνακας έφυγε για τις ΗΠΑ, ο συνθέτης Cole Porter έγραψε το Blue Boy Blues, θρηνώντας την απώλεια του πίνακα.

    Άλλοι καλλιτέχνες που έχουν ταυτιστεί ως ομοφυλόφιλοι, όπως ο Kehinde Wiley, ανέφεραν το Blue Boy ως σημαντική επιρροή στη μετέπειτα έμπνευσή τους τους, με τον ίδιο να έχει πρόσφατα δημιουργήσει ένα άμεσο φόρο τιμής που αυτή τη στιγμή εκτίθεται στο Μουσείο Τέχνης Huntington στην Καλιφόρνια.

    Ο πίνακας του Wiley, δείχνει ένα μπλε αγόρι του 21ου αιώνα με βαμμένα ξανθά dreadlocks, ρολόι Apple και καπέλο μπέιζμπολ, και σηματοδοτεί το αποκορύφωμα ενός ταξιδιού δύο αιώνων του πρωτότυπου Gainsborough. Σύμφωνα με την Hedquist, το Blue Boy είναι ένα σύμβολο που αλλάζει το παιχνίδι στην ιστορία των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Εκτός από την απήχησή του στους γκέι καλλιτέχνες, η χρήση του ως έμβλημα επωνυμίας στο περιοδικό Blue Boy τη δεκαετία του 1970 φαινόταν να έχει μια ηχηρή ιστορική σημασία. «Ήταν η πρώτη ευκαιρία μιας ζωής που ήταν ανοιχτή και αποδεκτή», κατέληξε.